Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تنپرستی زیردستِ خاک میسازد مرابیخودی تاجِ سرِ افلاک میسازد مرا
Ghazal 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا
Ghazal 141پردهدار و حاجب و دربان نمیباشد مراخانه چون آیینه بیمهمان نمیباشد مرا
Ghazal 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Ghazal 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟
Ghazal 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا
Ghazal 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا
Ghazal 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا
Ghazal 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
Ghazal 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا
Ghazal 187در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا
Ghazal 189گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را
Ghazal 191دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را
Ghazal 204پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را
Ghazal 216چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را
Ghazal 224از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟
Ghazal 234از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را
Ghazal 238یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را
Ghazal 261چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما
Ghazal 268در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما
Ghazal 297می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما
Ghazal 299ای دل بیدار را از چشم مستت خوابهادیده را از پرتو روی تو فتح البابها
Ghazal 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها
Ghazal 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را
Ghazal 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را
Ghazal 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
Ghazal 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را
Ghazal 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Ghazal 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Ghazal 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را