Ghazal 249

می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 287

زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمی‌تابیم از سیلاب، دریاییم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 290

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 291

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 304

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌هاچون رم آهو بیابانی شدند آرام‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 323

ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 326

اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 327

عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 337

نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 358

سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 362

فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 363

برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 371

ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 374

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 376

به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 377

چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 388

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 395

به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم رااگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 396

مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 399

مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 402

ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 411

فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 416

محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 418

گزیری از علایق نیست زیر چرخ یک تن رارهایی نیست زین خار شل آیین هیچ دامن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 424

نگه دار از لب پیمانه آن لبهای میگون راکه با خون شسته است ای خونی شرم و حیا خون را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 426

ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون رابه فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 428

طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین رابکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 431

به هر تردامنی منمای آن آیینه رو رامبادا زنگ خجلت سبز سازد حرف بدگو را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 434

سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی راز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را

Saib TabriziGhazal1 min