محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را

بهار ساده لوحی خار را گلزار می سازدخطر از سایه خارست چشم دوربینان را

زبان برق بی زنهار را وا می کنی بر خودمکن زنهار دور از خرمن خود خوشه چینان را

من آن گیرایی مژگان کزان ابرو کمان دیدمبه جولانگاه کثرت می کشد وحدت گزینان را

به ذوقی بر سر خاکستر ادبار بنشینمکه بر آتش نشاند رشک من مسندنشینان را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر صائب ازان آیینه رخسار رویابدزند مهر خموشی بر دهن حرف آفرینان را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring