ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

ز دست عقل دور اندیش کاری برنمی آیدمسخر می کند دیوانگی زنجیرمویان را

چراغ بی زوال حسن خاموشی نمی دانددم عیسی است باد صبح شمع لاله رویان را

نگرداند عقیق از کاوش الماس روی خوددم شمشیر، صبح عید باشد نامجویان را

برون پرداز هیهات است در فکر درون باشدلباس دل غبارآلود باشد جامه شویان را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به گرد گل هجوم خار دیدم، شد یقین صائبکه بدخویی حصار عافیت باشد نکویان را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring