Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است
Ghazal 1133از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است
Ghazal 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است
Ghazal 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده استنقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است
Ghazal 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است
Ghazal 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است
Ghazal 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است
Ghazal 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است
Ghazal 1188بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای استبی تماشای تو مژگان دست بر هم سوده ای است
Ghazal 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست
Ghazal 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشستبر سر آتش به تمکین این چنین نتوان نشست
Ghazal 1253خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست
Ghazal 1265کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست
Ghazal 1272کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیستهیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست
Ghazal 1279چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیستخط ریحان چون خط سبز تو بازیگوش نیست
Ghazal 1284صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیستیک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بیش نیست
Ghazal 1294هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست
Ghazal 1296غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیستخواب چون افتاد سنگین حاجت پاسنگ نیست
Ghazal 1304چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیستبوسه را رنگی ز لبهای می آشام تو نیست
Ghazal 1306یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیسترحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست
Ghazal 1315ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست
Ghazal 1318سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیستزینت آزادمردان غیر روی تازه نیست
Ghazal 1326شورش سودای ما افلاک را معمور داشتپر نمک بود این نمکدان تا سر ما شور داشت
Ghazal 1328لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشتموج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت
Ghazal 1331از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشتاز غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت
Ghazal 1344ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشتاین گناه سهل، بر انگشت پیچیدن نداشت
Ghazal 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشتتا نگردی فرد باطل، فرد می باید گذشت
Ghazal 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفتهستی بی مغز من در وصف خط وخال رفت
Ghazal 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفتسبزه بیگانه آخر این گلستان را گرفت
Ghazal 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفتروی این دریای گوهرخیز را عنبر گرفت