Ghazal 3411

عشق در پای گلی رنگ وفا می‌ریزدفرصتش باد که بسیار به جا می‌ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3412

زین سعادت که ز بال و پر ما می‌ریزداستخوان‌بندی اقبال هما می‌ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3413

صبر هرچند به دل رنگ حضر می‌ریزدشوق از خانه برون رخت سفر می‌ریزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3425

خارج از پرده آهنگ نمی باید شدتا توان شیشه شدن، سنگ نمی باید شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3428

لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شدگشت سی پاره دل هر که پریشان تو شد

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 3431

پیر گردیدی و کشت املت زرد نشدبوی کافور شنیدی و دلت سرد نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3436

شمع با مضطرب از دست حمایت باشدمرگ بهتر ز حیاتی که به منت باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3449

آسمان ساغری از محفل مردان باشدگردش چرخ به کام دل مردان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3456

نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3474

دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3483

نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3485

در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3499

داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3504

سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3507

اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3510

نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3518

خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرندمرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3519

مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زنده‌دلان شمع مزاری گیرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3520

روشنانی که ز خورشید نظر می گیرندچشم نظارگیان را به گهر می گیرند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3521

عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشندتا به گردن همه در آب بقا می باشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3529

چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کندبه ازان است که صد گرسنه را سیر کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3530

هر دلی را که محبت صدف راز کندزخمش از تیغ محال است دهن باز کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3541

دست تاک از اثر نشأه صهباست بلنداین رگ ابر ز سرچشمه میناست بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3553

تا خیال لب لعل تو مرا در سر بودجگر سوخته ام خال لب کوثر بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3560

یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3562

هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3563

خانه دل به صفا از نظر بسته بودفیض در کعبه مجاور ز در بسته بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3565

لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3573

نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3578

عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود

Saib TabriziGhazal1 min