Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صبر هرچند به دل رنگ حضر میریزدشوق از خانه برون رخت سفر میریزد
Ghazal 3425خارج از پرده آهنگ نمی باید شدتا توان شیشه شدن، سنگ نمی باید شد
Ghazal 3428لوح محفوظ شد آن دیده که حیران تو شدگشت سی پاره دل هر که پریشان تو شد
Ghazal 3431پیر گردیدی و کشت املت زرد نشدبوی کافور شنیدی و دلت سرد نشد
Ghazal 3434چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟صدف ما گره خاطر دریا باشد
Ghazal 3436شمع با مضطرب از دست حمایت باشدمرگ بهتر ز حیاتی که به منت باشد
Ghazal 3449آسمان ساغری از محفل مردان باشدگردش چرخ به کام دل مردان باشد
Ghazal 3456نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد
Ghazal 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد
Ghazal 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند
Ghazal 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند
Ghazal 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند
Ghazal 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند
Ghazal 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند
Ghazal 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند
Ghazal 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرندمرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند
Ghazal 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زندهدلان شمع مزاری گیرند
Ghazal 3520روشنانی که ز خورشید نظر می گیرندچشم نظارگیان را به گهر می گیرند
Ghazal 3521عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشندتا به گردن همه در آب بقا می باشند
Ghazal 3529چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کندبه ازان است که صد گرسنه را سیر کند
Ghazal 3530هر دلی را که محبت صدف راز کندزخمش از تیغ محال است دهن باز کند
Ghazal 3541دست تاک از اثر نشأه صهباست بلنداین رگ ابر ز سرچشمه میناست بلند
Ghazal 3542رتبه خط تو بالغ نظران می دانندقدر یاقوت تو روشن گهران می دانند
Ghazal 3543یاد رویش نه چراغی است که خاموش کنندنمکی نیست لب او که فراموش کنند
Ghazal 3560یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود
Ghazal 3562هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود
Ghazal 3564باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
Ghazal 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود
Ghazal 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
Ghazal 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود