Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیاکز سر سودا خرد را در سر آرد خیرگی
Qit'a 340چراغ کیان کشته شد کاش منبه مرگش چراغ سخن کشتمی
Qit'a 344عالمی بس دیو رای است ارنه مننام حور مه نقابش کردمی
Qit'a 345اهل بایستی که جان افشاندمیدامن از اهل جهان افشاندمی
Qit'a 346چشمهٔ خون ز دلم شیفتهتر کس را نیخون شو ای چشم که این سوز جگر کس را نی
Qit'a 349صانعا شکر تو واجب شمرمکه وجود همه ممکن تو کنی
Qit'a 351اهل بغداد را زنان بینیطبقات طبقزنان بینی
Qit'a 355مِرفَق دهم به حضرت صاحب قصیدهایخوشتر ز اشک مریمی و باد عیسوی
Qit'a 359بس کن خاقانیا ز مدحت دونانتا ز سگان جان شیر شرزه نجویی
Ghazal 14گر مدعی نهای غم جانان به جان طلبجان چون به شهر عشق رسد نورَهان طلب
Ghazal 19کار عشق از وصل و هجران درگذشتدرد ما از دست درمان درگذشت
Ghazal 26آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاستمحنت دواسبه آمد و از سینه گرد خاست
Ghazal 40فرمان ملک چه ساحری ساختکز سحر بهار آزری ساخت
Ghazal 50روی تو دارد ز حسن آنچه پری آن نداشتحسن تو دارد ملک آنکه سلیمان نداشت
Ghazal 91دل پیش خیال تو صد دیده برافشانددر پای تو هر ساعت جانی دگر افشاند
Ghazal 101عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهندخوبان بجز از عاشق جانباز نخواهند
Ghazal 104فروغ جمالت نظر برنتابدصفات خیالت خبر برنتابد
Ghazal 108با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد
Ghazal 109جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند
Ghazal 124لب جانان دوای جان بخشددرد از آن لب ستان که آن بخشد
Ghazal 137آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شدهستی من آب گشت، آب مرا آب شد
Ghazal 140خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسدسرگشته میدود به خیالش کجا رسد
Ghazal 141اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشانددستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند
Ghazal 145دل دادم و کار برنیامدکام از لب یار برنیامد
Ghazal 155حُسنِ تو خیال برنتابدعشق تو زوال برنتابد
Ghazal 156روی تو چون نوبهار جلوهگری میکندزلف تو چون روزگار پردهدری میکند
Ghazal 172این عشق آتشینم دود از جهان برآردوین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد
Ghazal 174صبح چون جیب آسمان بگشادهاتف صبحدم زبان بگشاد
Ghazal 175آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبحگاه دلم تیز پر گشاد
Ghazal 176زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد