Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جمال صفاهان نظام دومکه گیتی سیم جعفر انگاشتش
Qit'a 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Qit'a 249برد بیرون مرا ز ظلمت شکاین چراغِ یقین که من دارم
Qit'a 270خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
Qit'a 289قسم تو ریاست از ریاستاسمی است شریف و معنیی دون
Qit'a 296خواجه بر استر رومی خر مصری میدیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
Qit'a 308زهر است مرا غذای هر روزهزین کاسهٔ سرنگون پیروزه
Qit'a 311تو همه کاخ طرب سازی و خاقانی رادر همه تبریز اندهکدهای بینم جای
Qit'a 328چون یوسف سپهر چهارم ز چاه دیآمد به دلو در طلب تخت مشتری
Qit'a 362سعد و نحس شب سپید و سیاهخاتم مُقتَفی نمیشاید
Ghazal 19کار عشق از وصل و هجران درگذشتدرد ما از دست درمان درگذشت
Ghazal 26آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاستمحنت دواسبه آمد و از سینه گرد خاست
Ghazal 91دل پیش خیال تو صد دیده برافشانددر پای تو هر ساعت جانی دگر افشاند
Ghazal 104فروغ جمالت نظر برنتابدصفات خیالت خبر برنتابد
Ghazal 108با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد
Ghazal 109جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند
Ghazal 110مهر تو بر دیگران نتوان نهادگوهر اندر خاکدان نتوان نهاد
Ghazal 124لب جانان دوای جان بخشددرد از آن لب ستان که آن بخشد
Ghazal 136فراقت ز خونریز من درنماندسر کویت از لافزن درنماند
Ghazal 137آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شدهستی من آب گشت، آب مرا آب شد
Ghazal 140خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسدسرگشته میدود به خیالش کجا رسد
Ghazal 141اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشانددستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند
Ghazal 156روی تو چون نوبهار جلوهگری میکندزلف تو چون روزگار پردهدری میکند
Ghazal 172این عشق آتشینم دود از جهان برآردوین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد
Ghazal 174صبح چون جیب آسمان بگشادهاتف صبحدم زبان بگشاد
Ghazal 175آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبحگاه دلم تیز پر گشاد
Ghazal 176زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد
Ghazal 177آباد بر آن شب که شب وصلت ما بودزیرا که نه شب بود که تاریخ بقا بود
Ghazal 182آن کو چو تو دلربای داردبر فرق زمانه پای دارد
Ghazal 196آن خال جو سنگش ببین، آن روی گندمگون نگربر خاک راه او مرا جو جو دل پر خوننگر