جمال صفاهان نظام دومکه گیتی سیم جعفر انگاشتش

چو قحط کرم دید در مرز دهرعلی‌وار تخم کرم کاشتش

دهان جهان نالهٔ آز داشتبه در سخاوت بینباشتش

به سلطانی جود چون سر فراشتقضا چتر دولت برافراشتش

به معماری کعبه چون دست بردزمانه براهیم پنداشتش

از آن کآفتاب سخا بود چرخز روی زمین سایه برداشتش

جهان را همین یک جوان مرد بودفلک هم حسد برد و نگذاشتش

چنان سوخت خاقانی از سوگ اوکه با شام برمی‌زند چاشتش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate