آن که بر لوح رخت خط الهی دانستبنده عشق الهی شد و شاهی دانست

آن که می گفت که روی تو به مه می ماندچون نظر کرد به روی تو کماهی دانست

زلف و رخسار تواش کی رود از پیش نظرآن که او نقش سپیدی و سیاهی دانست

چشم و ابروی تو را، قدر که داند جز من؟قیمت ترک کماندار سپاهی دانست

گرچه راز دلم از اشک عقیقی شد فاشمنکر دل سیه از چهره کاهی دانست

اصل ما ز آب حیات است و روان بخشی آناز میانش به کنار آمد و ماهی دانست

تا دلم عابد روی تو شد ای کعبه حسنطاعتی کان به جز این بود مناهی دانست

به جز از کار غمت هرچه دلم کرد آن راهمه بی حاصلی و فکر تباهی دانست

دهنت عالم غیب است و میان سر دقیقاین کسی را که تواش پشت و پناهی دانست

گرچه ماند به رخت لاله، ولی نتواندهر گیاهی صفت مهر گیاهی دانست

واحد مطلقی، اما نتوانست ابلیساین صفت را ز دو بینی و دو راهی دانست

تا به رخسار تو شد چشم نسیمی بیناعارف حق شد و از فضل الهی دانست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love