Həsrət
Xəstəyəm.Qalmışam dağlara həsrət,Uca zirvədəkiAğ qara həsrət.Ulduzam.Baxıram mən aya həsrət,Qurumuş vadiyəm,Gur çaya həsrət.
Eyvandan günlərləBaxan qız hanı?Mənə həsrətliyəMən özüm həsrət.Onu axtarıramGəzib dünyanı,Əfsus ki, gecikmişSon sözüm — həsrət!
Zaman axıb getdi,O, harda qaldı?O, bir həqiqətdi,Yoxsa xəyaldı?
Dərddir öz əlinləPozulan həsrət,İllər əqrəbindənAsılan həsrət!
Nə böyük bəlamışBildim cahanda,Həsrətin özüyçünHəsrət qalanda!
18 fevral 2004
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nebi-xezri-hesret-2
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Separation
“Anam Təbriz mənə gəhvarədə söyləyərdi, yavrum, bil,*Sənin qalmış o tayda xallı, telli bir xalan vardır.*
Bu ayrılığa da yıxılma, könülQəm çəkmə, sıxılma, sıxılma, könül,Heç vaxt ayrılığa yıxılmamısan,
Bu qədər saldı məni həsrət, amandan-amanaBu qədər saldı məni həsrət, amandan-amanaKönlüm axırda mənim düşdü gümandan-gümana.
Yarəb, nə nur imiş ki, məni yaxdı narınaYarəb, nə nur imiş ki, məni yaxdı narına,Yarəb, nə zat imiş ki, məni çəkdi darına?