کرد خور عشق دوست از افق دل ظهورساحت جانرا گرفت پرتو الله نور

یوسف گل پیرهن آمده سوی وطنگوشه بیت الحزن گشته سرای سرور

مطرب شیرین مقال برد ز دلها ملالمحو نمود از خیال صحبت غلمان و حور

شیخ که بودش بدوش منکرمی با خروشکین بردش عقل و هوش آن بود از قول زور

دیدمش از یکطرف ساغر مینا بکفخنده کنان از شعف آمده بر رقص و شور

گفتم ایا شیخ صاف کین بود از تو خلافاین عمل جلف صاف باشد از عقل تو دور

گفت که سرّ نهان گشته بعالم عیانجمله خلق جهان بر سر رقصند و شور

جمع شد از هر طرف منکر فضل و شرفپیش خر خوش علف قدوره اهل غرور

تا که شنید این سرود اهل عناد و حسودرفت بچرخ کبود عف عف کلب عقور

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets