Ey əhdimizə ən uca ünvan,Neçin bizə sən xilaf çıxırsan?

Zəmzəm bulağım, yanıb kül olduq,Bir damla da qıymadın suyundan.

Ayrılma bu gün... axır ki, bir günOnsuz da gəlir zəruri hicran.

Vəslin ki sonu fəğandı daim,Kaş olmaya heç bu əhdü-peyman.

Yüz sərvətinin birin də qıymaz,Qıymaz gözəlim, vəfa umur can.

Bir gün canıma gərək qıyam ki,Qəbrim qızına sənin ahından.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Heç vaxt dönəməz Nizami səndən,Bezməz bu qədər əzablarından.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation