Layla and Majnun, chapter 37
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
صراف سخن به لفظ چون زردر رشته چنین کشید گوهر
کز نقد کنان حال مجنونپیری سره بود خال مجنون
صاحب هنری حلالزادههم خاسته و هم اوفتاده
در نام سلیم عامری بوددر چارهگری چو سامری بود
آن بر همه ریش مرهم اوبودی همه ساله در غم او
هر ماه ز جامه و طعامشبردی همه آلتی تمامش
یک روز نشست بر نجیبیشد در طلب چنان غریبی
میتاخت نجیب دشت بر دشتدیوانه چو دیوباد میگشت
تا یافت ورا به کنج کوهیآزاد ز بند هر گروهی
بر وحشت خلق راه بستهوحشی دو سه گرد او نشسته
دادش چو مسافران رنجوراز بیم ددان سلامی از دور
مجنون ز شنیدن سلامشپرسید نشان و جست نامش
گفتا که منم سلیم عامرسرکوب زمانهٔ مقامر
خال تو ولی ز روی تو فردروی تو به خال نیست در خورد
تو خود همه چهره خال گشتییعنی حبشی مثال گشتی
مجنون چو شناخت پیش خواندشهم زانوی خویشتن نشاندش
جستن خبری ز هر نشانیوآسود به صحبتش زمانی
چون یافت سلیمش آنچنان عوربی گور و کفن میان آن گور
آن جامهٔ تن که داشت در بارآورد و نمود عذر بسیار
کاین جامه حلالی است در پوشبا من به حلالزادگی کوش
گفتا تن من ز جامه دور استکاین آتش تیز و آن بخور است
پندار در او نظاره کردمپوشیدم و باز پاره کردم
از بس که سلیم باز کوشیدآن جامه چنانکه بود پوشید
آورد سبک طعام در پیشحلوا و کلیچه از عدد بیش
چندانکه در او نمود نالهزان سفره نخورد یک نواله
بود او ز نواله خوردن آزادزو میستد و به وحش میداد
پرسید سلیم کی جگر سوزآخر تو چه میخوری شب و روز؟
از طعمه تواند آدمی زیستگر آدمیای طعام تو چیست؟
گفت ای چو دلم سلیم نامتتوقیع سلامتم سلامت
از بیخورشی تنم فسرده استنیروی خورندگیش مرده است
خو باز بریدم از خورشهافارغ شدهام ز پرورشها
در نای گلوم نان نگنجدگر زانکه فرو برم برنجد
زینسان که منم بدین نزاریمستغنیام از طعامخواری
اما نگذارم از خورش دستگر من نخورم خورندهای هست
خوردی که خورد گوزن یا شیرایشان خایند و من شوم سیر
چون دید سلیم کان هنرمنداز نان به گیاه گشته خرسند
بر رغبت آن درشتخواریکردش به جواب نرم یاری
کز خوردن دانههای ایامبس مرغ که اوفتاد در دام
آنرا که هوای دانه بیش استرنج و خطر زمانه بیش است
هر کو چو تو قانع گیاه استدر عالم خویش پادشاه است
روزی ملکی ز نامدارانمیرفت به رسم شهریاران
بر خانهٔ زاهدی گذر داشتکان زاهد از آن جهان خبر داشت
آمد عجبش که آنچنان مردمأوا گه خود خراب چون کرد
پرسید ز خاصگان خود شاهکاین شخص چه میکند در این راه؟
خوردش چه و خوابگاه او چیست؟اندازهاش تا کجا و او کیست؟
گفتند که زاهدی است مشهوراز خواب جدا و از خورش دور
از خلق جهان گرفته دوریدرساخته با چنین صبوری
شه چون ورق صلاح او خواندبا حاجب خاص سوی او راند
حاجب سوی زاهد آمد از راهتا آوردش به خدمت شاه
گفت ای ز جهان بریده پیوندگشته به چنین خراب خرسند
یاری نه، چه میکنی در این کار؟قوتی نه، چه میخوری در این غار؟
زاهد قدری گیاه سودهاز مطرح آهوان دروده
برداشت بدو که خوردم این استرهتوشه و رهنوردم این است
حاجب ز غرور پادشاییگفتش که در این بلا چرایی؟
گر خدمت شاه ما کنی سازاز خوردن این گیا رهی باز
زاهد گفتا چه جای این استاین نیست گیا گلانگبین است
گر تو سر این گیا بیابیاز خدمت شاه سر بتابی
شه چون سخنی شنید از این دستشد گرم و ز بارگی فرو جست
در پای رضای زاهد افتادمیکرد دعا و بوسه میداد
خرسند همیشه نازنین استخرسندی را ولایت این است
مجنون ز نشاط این فسانهبرجست و نشست شادمانه
دل داد به دوستان زمانیپرسید ز هر کسی نشانی
وانگاه گرفت گریه در پیشپرسید ز حال مادر خویش
کان مرغ شکسته بال چون است؟کارش چه رسید و حال چون است؟
با اینکه ازو سیاهرویمهم هندوک سیاه اویم
رنجور تن است یا تنومند؟هستم به جمالش آرزومند
چون دید سلیم کان جگر ریشدارد سر مهر مادر خویش
بی کان نگذاشت گوهرش راآورد ز خانه مادرش را
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-leyli-ve-mecnun-37
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
On Friday when this willow arched and high whitened (its) mansion through the (rising) sun,The king adorned with ornaments of white, went forth in pride and joy to the White Dome.
The Seven Beauties, chapter 33Saturn and Jupiter in aspect trine, the sun from Pisces then in Aries;The verdure, Khizr-like, found youth again, the springs of water (too) renewed their life.
The Seven Beauties, chapter 34When saddened by the trouble of the affair, the king would ride out to the chase alone.In hunting he recovered cheerfulness, (and) when thus cheered he came back home again.
The Seven Beauties, chapter 35The first of them then said to (King) Bahram, O you whose foe is as his foe could wish,Rast-rushan, the vazir, with grievous hurts upon the rack my brother put to death.
Poems by other poets
İki salma boylu yarı sevmişəm,Birisi pəridir, birisi mələk,
Bizə həmsöhbət olan özgə kitab almaz ələBizə həmsöhbət olan özgə kitab almaz ələ,Sən də zahidliyin ol dəftərini tulla selə.
Zülfi-xəmin ki, xəlq deyərlər, kəmənd onaZülfi-xəmin ki, xəlq deyərlər, kəmənd ona,Bir damdır ki, aləm olub payibənd ona.
KəməndTa müənbər kakilin xurşidə salmışdır kəməndBağlamışdır boynumu zənciri-zülfün bənd-bənd