Poem in the Isfahani dialect 4
سر ترسم که پابند هوای تو نبودل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو
دیم خورشید که لسیش و سرکفت بروشنو این که بسوی و سیمای تو نبو
شیخ و قاضیت برینند بر به رک بمهرچشم شیخ و دل قاضی و گوای تو نبو
ورم هر مالی هژیر ترا گر عرض کرندیعلم الله که هیچ کسم بپای تو نبو
هزرت دات که دین و دل و دینی ایروسهل بو این همه ترسان که رای تو نبو
م زین بوس تو ناچار بکو کرت ایروو سر کو اگرم سر و سرای تو نبو
وازنه واژن که ون گردجهان کمتر کوشکی م ویکاره توقع بوفای تو نبو
پای جور تو کی شود ارت که دین چرخ کوودمرد ویداد زلف سمن سای تو نبو
اگرت ذره صفت خلق و رستند بمهرسربسر بکشته که یک ذره و نای تو نبو
اوحدی تا که تساو توشه جیش بدیچشم آن خود جه بوینو که وشای تو نبو
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-isfahan-lehcesi-4
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Al yaşıl abı sarı bənövşə qara qırmızıAlasan geydirəsən həmişə yara qırmızı
Qəzəl: Getməz qonaq budur ki aliyi-mədardənGetməz qonaq budur ki aliyi-mədardənTa yetməsə xəbər ona fəsli-bahardən
Ey aləm, Şəki, arif, QırağEy aləm, Şəki, arif, QırağTəmam əhli-ərş sakin Bozdağ
Qəzəl: Aləmə mehri-ruxun, ey üzü gün, verdi ziyaAləmə mehri-ruxun, ey üzü gün, verdi ziya,Sidqilə gördü əyan didəyi-can sübhi-səfa