گدایی گشت با شهزاده‌ای جفتبدان جرمش چو میکشتند، میگفت

به دست خود سزای خویش دیدمکه: پا پیش از گلیم خود کشیدم

هر آن مفلس که باشد طالب گنجتحمل بایدش کردن بسی رنج

سزای خویش باید یار جستنبه قدر قوت خود بار جستن

چوحسن و پادشاهی یار باشندطلب‌گاران مفلس خوار باشند

گدا، آن به، که سلطان را نداندولیکن عاشق این معنی چه داند؟

بر عاشق چه سلطان و چه درویش؟تو عاشق باش و از سلطان میندیش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love