ازین گفتن، خدایا، شرم دارمو زان حضرت به غایت شرمسارم

ز فیض خود دلم پر نور گردانزبانم را ز باطل دور گردان

ضمیرم را ز معنی بهره ور کنخیال فاسد از طبعم بدر کن

مرا توفیق نیکو بندگی دهدلم را زنده دار و زندگی ده

ز خود رایی تبه شد کار ما راخداوندا، به خود مگذار ما را

گناه هر که در عالم بیامرزو زان پس اوحدی را هم بیامرز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets