به خر گفتند: کیمخت از چه بستی؟بگفت: از زخم سیخ و چوب دستی

چو من در خاک خاموشی نشستمزدندم چوب، تا کیمخت بستم

نشان دانش اندر قیل و قالستهران کس را که نطقی نیست لالست

به قدر راستی گیرد سخن سنگسخن کز راستی بگذشت، شد لنگ

سخن گر بد بود بنیاد جنگستچو نیک آید نشان هوش و هنگست

سخن نوباوهٔ بستان روحستسخن مفتاح ابواب فتوحست

سخن کشاف اسرار نهانیستمکن منع این سخن را، کاسما نیست

سخن کز روی دانش باشد و هوشکنند او را چو مروارید در گوش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets