دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزدفریاد ازین سوار، که صید حرم بزد!

عزلت گزیده بودم و کاری گرفته پیشیارم ز در درآمد و کارم به هم بزد

دم در کشیده بود دل من ز دیر بازآتش در اوفتاد به جانم، چو دم بزد

درویش را ز نوشت شاهی خبر نشدتا روزگاز نوبت این محتشم بزد

چون دیده بر طلایهٔ حسنش نظر فگندعشقش به دل در آمد و حالی علم بزد

هی نیزهٔ ستیزه که مریخ راست کردشمشیر خوی او همه را چون قلم بزد

صد بار چین طرهٔ پستش ز بوی مشکبر دست باد قافلهٔ صبح دم بزد

آیینهٔ دو عارض او از شعاع نوربسیار سنگ طعنه که بر جام جم بزد

گفتم که: بر دلم نکند جور و هم بکردگفتا: بر اوحدی نزنم زخم و هم بزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love