فرش زمردین به زمین در کشیدهاند
فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
دوشیزگان باغ طبقهای سیم و زربر سر نهاده، پیش صنوبر کشیدهاند
آن سبزهای سایه نشین بین، که پیش گلدامن ز ماهتاب وز خور در کشیدهاند
گلها به دستیاری نم شاخ سبزه رااز خاک بر گرفته و در بر کشیدهاند
بر لوح خاک صورت کرسی لاله راگویی که عرشیان به قلم بر کشیدهاند
خط بنفشه گرد رخ شاهدان باغهم تازه نقش بسته و هم تر کشیدهاند
شب را و روز را به ترازوی مهر و ماهدریاب تا: چگونه برابر کشیدهاند؟
مرغان صبح خیز چو عشاق اشک ریزدر پردههای تیز فغان در کشیدهاند
ترکان گل ز راوق شبنم شراب صرفدر جام لاله کرده و اندر کشیدهاند
بر روی سوسن از خط رنگین نگاه کنکز سیم و لاجورد و معصفر کشیدهاند؟
با سروشان اگر نه خلافیست در ضمیراین بیدها ز بهر چه خنجر کشیدهاند؟
ای باغبان، به سرزنش بید و سرو کوشتا خود چرا ز خط چمن سر کشیده اند
خرم دل آن کسان که درین دم به یاد دوستچون اوحدی نشسته و ساغر کشیدهاند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-288
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Wine and the tavern
Ey ağalar, bu gözəldən,Mən dönərəm, könül dönməz,
Candan keçmişux!Dilbəra! Mümkün deyil gülşəndə gül bixar ola,Bülbül aşiqdir, gərək eşq əhlinə azar ola!
Hər kim ki, hicri-yar ilə düşsə dimağdənHər kim ki, hicri-yar ilə düşsə dimağdən,Heç açılırmı könlü onun seyri-bağdən?
SayasanMərd igidlər nə nişanda bəllidi,Arifsənsə, gərək doğru sayasan.