به سر زلف سیه دوش گره برزده بود
به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
مرد را مردمک دیده به خون تر میکردعنبرین خال که بر برگ گل تر زده بود
حسن بالای چو سروش ز خرامیدن و خوابطعنه بر قامت شمشاد و صنوبر زده بود
سرو را پای فروشد به زمین همچون میخپیش بالاش، ز بس دست که بر سر زده بود
بر گذشت از من و سر چون به سوی من نگریستخونم از دل بچکانید، که نشتر زده بود
ناوک غمزه، که چشمش به من انداخت ز دوربر دل آمد سر پیکان، که برابر زده بود
چون کبوتر بتپیدم، که مرا غمزهٔ اوبه گمان مهرهٔ ابرو چو کبوتر زده بود
هر شکاری که بینداخت، به نرمی برداشتمگر این صید سراسیمه، که لاغر زده بود
ما خود آن زخم که بر سینهٔ مجروح آمدبه مسلمان ننمودیم، که کافر زده بود
نه شگفت از سر مجنون که فرو ریخت به خاکپیش ازاین بر دل لیلی که همین در زده بود؟
اشک سرخم مددی داد به هر وجه، ارنیغم او چهرهٔ زردم همه وا زر زده بود
طوطی عقل مرا بال به یک بار بریختبس که اندر هوس شکر او پر زده بود
گر بهم بر زده بینی سخنم، عیب مکنکاوحدی را غم دوشینه بهم برزده بود
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-339
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Çıxmaz başımdan eşq ilə sevdası dilbərin,Könlümdə var həmişə təmmənnası dilbərin,
Mənim eşqimNə ağırdır mənim eşqim, nə ağır,Bu ağır siqləti çəkməz divlər.
تا عشق به پروانه درآموختهاندزو در دل شمع آتش افروختهاند
HəsəninYarə deyin bizdən qarğış almasın,Yerdə qalmaz ah-zarı Həsənin,