منم غریب دیار تو، ای غریب‌نوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز

به هر کمند که خواهی بگیر و بازم بندبه شرط آنکه ز کارم نظر نگیری باز

گرم چو خاک زمین خوار می‌کنی سهلستچو خاک می‌کن و بر خاک سایه می‌انداز

درون سینه دلم چون کبوتران بتپدچه آتشست که در جان من نهادی باز؟

هوای قد بلند تو می‌کند دل منتو دست کوته من بین و آرزوی دراز!

بر آستین خیالت همی دهم بوسهبر آستان وصالت مرا چو نیست جواز

هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خودنظر به روی کسی بر نمی‌کنی از ناز

اگر بسوزدت، ای دل، ز درد ناله مکندم از محبت او می‌زنی، بسوز و بساز

حدیث درد من، ای مدعی، نه امروزستکه اوحدی ز ازل بود رند و شاهد باز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation