آن سست عهد سخت کمان اوفتاد بازگفتم که: عاشقم، به گمان اوفتاد باز

گفتم: ز پرده روی نماید، نمود، لیکاندر درون پردهٔ جان اوفتاد باز

چون بوسه خواهمش به زبان، قصد سر کندسر در بلا ز دست زبان اوفتاد باز

خالی نمی‌شود دلم از درد ساعتیدل در غمش ببین به چه سان اوفتاد باز؟

نشگفت سر عشق من ار آشکار شدکان صورتم ز دیده نهان اوفتاد باز

چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دلغارت ببین که در دل و جان اوفتاد باز

از شوق زلف و قامت و رویش زبان مندر ناله و نفیر و فغان اوفتاد باز

او می‌رود سوار و سراسیمه در پیشدل می‌رود پیاده، ازان اوفتاد باز

گویند: کاوحدی، ز غم او چنین بسوزبیچاره اوحدی، نه چنان اوفتاد باز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love