گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شددم در کشیم، تا تو بگویی ثنای خویش
منگر در آب و آینه زنهار! بعد ازینتا نازنین دلت نشود مبتلای خویش
معذور دار، اگر قمرت گفتهام، که منمستم، حدیث مست نباشد بجای خویش
ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنابیگانگی چنین مکن، ای آشنای خویش
یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنموانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش
چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای توای محتشم، نگاه کن اندر گدای خویش
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-444
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Wine and the tavern
Bu nə aləm ki, bura aləm olub cəm tökülüb,Burda bir şəm yanıb, nuruna aləm tökülüb.
ValsOtaq fırlanır,Tavan fırlanır,
ادرلی راح توحید الا یا ایها الساقیارحنی ساعه عنی و عن قیدی و اطلاقی
“Ey zahidi-bizövq o məscid ki, sənin var”Ey zahidi-bizövq o məscid ki, sənin var,Olsaydı mənim, mən onu meyxanə edərdim.