گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بی‌خبر بدوی در قفای خویش

ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شددم در کشیم، تا تو بگویی ثنای خویش

منگر در آب و آینه زنهار! بعد ازینتا نازنین دلت نشود مبتلای خویش

معذور دار، اگر قمرت گفته‌ام، که منمستم، حدیث مست نباشد بجای خویش

ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنابیگانگی چنین مکن، ای آشنای خویش

یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنموانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش

چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای توای محتشم، نگاه کن اندر گدای خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern