به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برمچرا به دیدهٔ رحمت نمی‌کنی نظرم؟

به تن ز پیش تو دورم، ولی دلم بر تستنگاه دار دلم را، که سوختی جگرم

روا مدار که: با دشمنان من شب و روزتو جام بر لب و من بی‌لب تو جامه درم

بدان صفت زده‌ای خیمه بر دلم شب و روزکه سال و ماه تو گویی به خیمهٔ تو درم

ز هر چه خلق بگویند و هر سخن که رودبه جز حدیث تو چیزی نمی‌کند اثرم

به ترک آینه گفتم چو عاشق تو شدمز بیم آنکه مبادا به خویشتن نگرم

شنیده‌ام که: ترا با شکستگان کاریستبدان نشاط و هوس دم بدم شکسته‌ترم

خیال بود که: وقتی به رغم بدگویانشب فراق به پرسش در آمدی ز درم

کنون ز نیمه ره او نیز باز می‌گرددکه راه سیل گرفتست از آب چشم ترم

چه جور ازین بتر آخر؟ که از برای یکیبه پیش تیر جفای هزار کس سپرم

دلت ببخشد و بر حال من نبخشی توز آه اوحدی ار بشنوی شبی خبرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love