آن دوست که میبینم، آن دوست که میدانم
آن دوست که میبینم، آن دوست که میدانمتا آنکه رخش دیدم، او من شد و من آنم
در آینه جز رویی ننمود مرا، زین روای کاج! بدانم تا: بر روی که حیرانم؟
هر چند که میران را از مورچه عار ایداو گوید و من گویم، چون مور سلیمانم
چون شست به یک رنگی نقش سبک و سنگیحکمی من و حکمی او، میرانَد و میرانم
جانانم اگر خواهد هرگز بنمیرم مننه زنده به آن جانان، نه زنده باین جانم
دوری اگر او جوید شاید که توان کردنگر من کنم این دوری دورست که نتوانم
گفتا: بتو میمانم، در خود چو نظر کردمجز دوست نمیماند، گویی: به که میمانم؟
این زهره کرا باشد؟ جز من، که بگستاخیبرخواند و ننیوشم، بفروشد و نستانم
تا از دگری گویم، درویشم و او سلطانچون بر در او پویم، درویشم و سلطانم
گر زانکه کسی دیگر زین قصه به مستوریخاموش تواند شد، من مستم و نتوانم
ای اوحدی، او را گر یابی، طلب آن کنکو را بنداند کس، زین گونه که من دانم
آن صید که میجستم، هر چند به دام آمددیگر بدواند پر در کوه و بیابانم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-546
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Qış fəslinçün tikdirmişəm, bil, səni,Bir aylığa düz, Allahı sevərsən.
Yenə sən oldunƏhsən qeyrətinə, anam gəlini,Dar gündə vəfalı yenə sən oldun!
Oda düşərlər, yada düşərlərBuruq saçlı, gülər üzlü,Sinəsi qızıl ulduzlu,
Mah Olan YerdəDoğarmı ay u gün göydəYüzün tək mah olan yerdə