ای آنکه، نیست جز بر یار انتعاش توبس می‌خروشد آن سخن دل‌خراش تو

زرقی همی فروشی و شهری همی خریدخل گزاف بنگر و خرج بلاش تو

گویی که: دین پرستم و دنیا پرست نهوانگه ز بیست خواجه فزون‌تر معاش تو

بر روی راه این دو سه حیوان، به راستیکمتر ز دام نیست دم دانه‌پاش تو

گه راز خود ز خلق بپوشیده‌ای، ولیروی زمین پرست ز تشویق فاش تو

فردا کجا خلاص دهی آن مرید را؟کامروز قرض‌دار شد از بهر آش تو

با اوحدی مباف کرامات خود، که هیچکاری نمی‌رود ز بباش و مباش تو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets