چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابیزهی، سعادت آن خفته کش تو هم خوابی

نقاب طرهٔ شبرنگ زیر چهره چه سود؟که چون ستارهٔ روشن ز زیر می‌تابی

دلم ز پستهٔ تنگ تو چون براندیشدبه چهر زرد و دم اشکهای عنابی

بقای حسن چو گل چند روز می‌باشدبکوش تا مگر این چند روز دریابی

کشیده‌ای چو کمان دشمن مرا در برمرا ز پیش میفگن چو تیر پرتابی

منت ز تافتن زلف منع می‌کردمچنان شدی که کنون روی نیز می‌تابی

بیا، که مردمک چشم اوحدی بی‌توبه اشک دیده فروشد چو مردم آبی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets