جهد بکن تا که به جایی رسیدرد بکش، تا به دوایی رسی

بر سر آن کوچه بسی برگهاستخیز و برو، تا به نوایی رسی

پیرهنی چاک نکردی به عشقکی ز بر او به قبایی رسی؟

تا نشوی فارغ و یکتا، کجااز سر آن زلف بتایی رسی؟

بس که به بوسی تو زمینش ز دورتا که به بوسیدن پایی رسی

گر تو درآیی ز پی کاروانزود به آواز درایی رسی

از صف دل دور مشو، زانکه توهم ز دل خود به صفایی رسی

ای که به مخلوق چنین غره‌ایخود چه کنی؟ گربه خدایی رسی

خواجه ترا چون ز غلامان شمردگر نگریزی به بهایی رسی

یوسف خود را بتوانی ربودگر به چنین گرگ‌ربایی رسی

اوحدیا، سایه ز ما برمگیرگر به چنین ظل همایی رسی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets