شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی

بی‌تو کارم به کام دشمن شدوز دهانت نیافتم کامی

در جدایی تبم گرفت و تو خودننهادی به پرسشم گامی

دشمنان از شراب وصل تو مستدوستان را نمیدهی جامی

خال را دانه ساختی وز زلفبر سر دانه می‌کشی دامی

در دلم چون غمت قرار گرفتگو: قرارم مباش و آرامی

چه تفاوت کند در آتش تو؟گر بسوزد چو اوحدی خامی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation