اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است

گرچه جز تلخی از ایام ندیدهر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آن‌همه گفتار امروزسائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کننددل بی‌دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان‌فرسا‌ستسنگ بر سینه بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیردهر که را چشم حقیقت‌بین است

هر که باشی و به هر جا برسیآخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشدچو بدین نقطه رسد‌ مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کندچاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردندهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت‌گاهخاطری را سبب تسکین است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate