– Şeş-qoşa!– Pənc-cahar!Nərd atır qocalarBir şəhər bağındaBir payız çağında.– Bu du-bir!– Bu sələr!Çiskinli bir səhər...Nərdtaxta yaş olurDaşları daş olur.Vururlar səs salmır,Güman ki həzz almırOyundan qocalar...– Pənc-qoşa.– Sə-cahar!– Darıxdım, ağabəy!– Deyirsən dincələk?Sükuta daldılar...Beləcə qaldılarBir qədər.

Nurani üzlərdə,Çeşməkli gözlərdəBir həsrət, bir kədər...Yarpaqlar tökülürSapsarı.Yarpaqlar tökülürCəzb edir onları.– Xəzandır, mirələm!– Görürəm!Yenə yaz gələcək.Çöl-bayır güləcək– Biz necə?– Biz çətin,– Yetişib növbətim,– Növbətin.– Yüz şeş at, yüz beş at,– Burda gəl baş aldat-Hədərdir, mirələm!– Bilirəm.Bir uşaq bu araYanaşdı onlara:Saatı soruşdu.

Baxdılar, gördülərSaat da yatıbdır.Susdular - sükutunMəqamı çatıbdır...

Yarpaqlar tökülürSapsarı,Yarpaqlar örtürlərZərləri, daşları...

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets