هرکجا در دو جهان عاشق روشن راییستدر سودای دلش از غم او سوداییست

عقل گوید که: برو،شیوه عشاق مورزاین سخن گرنه چنین است، ولی هم راییست

هرکه او نفس بد اندیشه خود را فرسوددر ره عشق ملک سای فلک فرساییست

و آنکه او چهره خورشید عیان باز بیافتپیش ارباب نظر جاهل نابیناییست

چون سر انداخته شد شمع شود روشن ترعاشق صادق روشندل پابرجاییست

زاهدی را که نظر نیست عجب قوقوییستواعظی را که خبر نیست عجب قاقاییست

حاصل از هر دو جهان عشق خدا آمد و بسبحر عشقست که هر قطره ازو دریاییست

بشنو، ای طالب حق: شیوه تقلید مرواین سخن را بتو گفتیم وسخن را جاییست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی را نظر لطف بارزانی داربر سر کوی تو آشفته دل، شیداییست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love