دلم از جور تو بسیار شکایت داردوقت آن شد که شکایت بحکایت آرد

مدتی بود که اندر هوست جان می دادوقت آن شد که بدیدار تو جان بسپارد

آرزوی تو، که صد جان گرامی ارزددر زمین دل من تخم وفا می کارد

ما همه منتظرانیم، ولی گه گاهیباد می آید و ما را خبری می آرد

هرکجادرهمه عالم صفت لطفی هستچونکه نیکونگری روی به انسان دارد

گوشه دامن این زاهد ما تر نشودآسمان گر همه باران هدایت بارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی در ره جانان سر و جان باخته استغیرآن زاهد بیچاره که سر می خارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love