با عشق ز تسبیح و مصلا نتوان گفتجز باده گل رنگ مصفا نتوان گفت

آنجا که کند عشق خداغارت دلهاجز ذکر تقدس و تعالا نتوان گفت

ای جان،خبرت نیست ز عالی بحقیقتباتو سخن از عالم اعلا نتوان گفت

گر عشق و سلامت طلبی، مایه سوداستبا عشق ز سرمایه سودا نتوان گفت

در بحر وصالش همه در موج فناییمآنجا زمربی و مربا نتوان گفت

این واعظ ما مرد شریفیست، فامابا او صفت باده حمرا نتوان گفت

زان باده حمراست، که بی رنج خمارستزان باده حمراست که آنرا نتوان گفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جان و دل قاسم همگی غرق وصالستبا او سخن صوفی و ملا نتوان گفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation