حالت جان مرا پیر مغان می‌داندآنکه پیوسته ز پیدا و نهان می‌داند

همت پیر مغان را چه توان گفت؟ که اوقیمت راهبر و راهروان می‌داند

به همه حال اگر نیک و اگر بد باشمراز من از همه رو جان جهان می‌داند

گرچه خفتیم و نرفتیم طریقی برشادیار ما قصه برخیز و بران می‌داند

ما اگر بی‌خبرانیم درین ره امااو ز احوال دل بی‌خبران می‌داند

چند گویی که: چسانی و چه حالست ترا؟حال من گر تو ندانی، همه‌دان می‌داند

هر چه گفتیم و شنیدیم، یقینست آن یارهمه را سربه‌سر از نور عیان می‌داند

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بی‌خبریدوست خود شدت عمر گذران می‌داند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر سر کوی تو ساکن شود و جان بازدقاسمی مصلحت وقت در آن می‌داند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets