منگر بعاشقان،که ز صد یک نشان نماندمعشوق را ببین که ز صد یک نشانه ماند

تا آتش هوای تو در دل زبانه زدمارا زبان همان شد و دیگر زبانه ماند

بر آستان دوست نماندند عاشقانعاشق کسی بود که برین آستانه ماند

عمری ز حسن یار سخن در میانه بودالقصه عاقبت سخن اندر میانه ماند

عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جویآن در وصال محو شد، این در بهانه ماند

از جسم در گذر، که همه بال و پربسوختمرغی که او مقید این آشیانه ماند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در نور آن جمال فنا گشت قاسمیآنجاکه نور صبح یقین شد گمان نماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love