در هیچ زمان غیر بدل راه ندادندقومی که مریدند و گروهی که مرادند

آنها که کمالات و جمالات تو دیدندبر خاک همه جبهه تسلیم نهادند

در صومعه و مسجد و می خانه رسیدیمقومی ز تو غمگین و گروهی ز تو شادند

قومیکه دل و دین بهوای تو بدادندآنها همه شادند، که از اهل رشادند

مستند بسودای تو در مسکن دلهاگر اهل بیاضند و گر اهل سوادند

این گنج نهان را،که نهادند درین کویبر هیچ کس این سر نهانی نگشادند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، چو ز اسرار تو رمزی بشنیدندسلطان سلاطین و فریدون و قبادند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets