بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمودجمله ذرات جهان محو شد از عین شهود

پرتو فیض تو در عالم امکان درتافتگشت روشن همه آفاق،زهی پرتو جود!

قیمت عشق ندانی و گریزان گردیاز سر آتش سوزان بگریزی چون دود

میل کلی همه در فکر جهان آمد و بسدل که از فکر جهان رست،بکلی آسود

به خرابات جهان آ، که ببینی روشنهمه جا چنگ و چغانه،همه جا بانگ و سرود

در صف مجلس مستان بنگر، تا بینیدر قیامند و قعودند و رکوعند و سجود

هر دلی از دو جهان رو به مرادی داردماو سودای تو و سکر تو و شکر ودود

عقل میگفت که: من مبداء موجوداتمعشق آمد به میان،گفت:منم اصل وجود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی،در ره او غافل و افسرده مباشحاصل عمر نباشد ز زیانی بی سود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern