عشقش بخاک بردم و گفتم که: یا ودود«ارحم لنا» که غیر تو کس نیست در وجود

طاقت نداشت نور خرد پیش نار عشقخود را ز راه تجربه بسیار آزمود

زلف تو جعد شد،همه سرسبز و تازه ایمخیری ز شب در آمد و در روز در فزود

گر زانکه یار پرده عزت برافکندجان و روان بباز،چه فکر زیان و سود؟

جانها همه گدایی و دریوزه می کنندزان جان سرفراز،که محوست در شهود

یک ساغری ز خم بلا نوش کرده ایمسودای یار جبه و دستار مار بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای جان نازنین، بهوای تو زنده ایمقاسم بشوق روی تو میخواند این سرود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love