هزار بار نمک ریخت بر جراحت مابشیوهای ملاحت، زهی ملاحت ما!

ز دست جور جهان دل خلاص گشت تمامز سعیها که غمش کرد در حمایت ما

هزار تیغ جفا از تو بر جگر خوردیمخلل پذیر نشد ذره ای ارادت ما

بیا، که با تو چو آب حیات شیرینستهزار تیغ ستم گر شود حوالت ما

اگر سؤال کند: آفت دل و دین کیست؟بچشم مست تو باشد همه اشارت ما

تویی که شاهد جانی باول و آخرهمین بود نفس آخرین شهادت ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو سر حسن تو شد کشف جان قاسم گفتکه: فاش شد به جهان قصه ارادت ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets