خدای را چو ندانی، چه فقه و چه معقول؟بدوست راه نبردی، مگو حدیث فضول

ز آفتاب جهانتاب عشق گرم شدیمفراغتیم ز عالم، چه جای رد و قبول؟

سخن ز ممکن و محدث مگو، ز واجب گوحدیث فرع نگویند عارفان اصول

اگر چه کشته تیغ توام، ولی در حشرچه شکرها که بگوید ز قاتل این مقتول!

بدان که علت غایی تویی، ز ملک و ملککه اهل حق ز حقیقت نکرده اند عدول

خدای را، که ز واعظ سؤال فرماییدکه: با کراهت الحان چرا کنی مرغول؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هزار جان و دل قاسمی فدای تو بادکه مست جام هوای تو شد نفوس و عقول

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love