در کهن دیر زمان جمله فریبست و غروروقت آن شد که زنم خیمه بصحرای سرور

صفت شیوه «احببت » شنید این دل مستعلم عشق برافراخت بصحرای ظهور

آن چنان مست خرابم بخرابات امروزکه بهش باز نیایم بگه نغمه صور

صفت نور ترا دید ورای انوارورد جان و دل ما گشت که: «یا نورالنور»

ای دل، از هستی خود یک قدمی بیرون نهتا شود در نفسی جرم و گناهت مغفور

حالت هستی تو خانه دل کرد خرابهان و هان! تا نشنوی باز بهستی مغرور

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، از جنت و فردوس مگو، کان شه راجنتی هست، که آنجا نه قصور است و نه حور

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets