سلطان دلنواز چو باز آمد از کرموقت سرود ماست، گهی زیر و گاه بم

گر عید عیش نیست پس این زینت از کجاست؟صحرا و کوهسار علم در پی علم

بلبل به باغ و راغ همین می کند نوا:آمد زمان شادی و بگذشت روز غم

از لطف یار ما، که وجود است در وجودهمواره می رود عدم اندر پی عدم

چندان که دل نهاد جفا بر سر جفاآن چاره بر نمود کرم در پی کرم

آن خواجه را که پار گرامی نداشتندامسال پیش یار عزیزست و محترم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتند قاسمی را: کان یار غار کیست؟هم لطف یار گفت که: «ذوالفضل و النعم »

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love