خوش وقت من، که آینه کردار روشنممرآت راست گویم و شانه نمی زنم

آیینه چون نمود مرا آن چنان که هستآیین نه این بود که من آیینه بشکنم

در فهم رمز قصه مستان ذوالجلالجان پرورم، بجان تو و جان نمی کنم

امکان ندارد آنکه: بگویند راز فاشچون آتش هوای تو در سینه زد علم

امشب که میهمان منست آن مراد دلای صبح، اگر چه فاتحه خوانی ولی مدم

در نون و در قلم نظری کن باعتبارنون امر مجمل آمد و تفسیر نون قلم

راهی عظیم دور و درازست و ناپدیداز کوچه حدوث بدروازه قدم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گویند: قاسمی بشرست، این چه مدعاست؟آری، به جان تو، بشرم لیک بی شرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets