عمریست که سودای سر زلف تو داریمدیریست که از نرگس مستت بخماریم

ما آب روانیم و تو دریای حیاتیجویای توایم، از همه رو رو بتو داریم

چون رو بتو داریم، ز ما روی مگردانما بنده روی تو، بگو: رو بکه آریم؟

اعداد شمردیم بسی، جمله یکی بودچون جمله یکی باشد، ما در چه شماریم؟

بیماری از اندازه برون شد، قدمی نهتا جان گرانمایه بجانان بسپاریم

گفتم: بکرمهای تو بازآر دلم راخوش گفت: اگر باز نیاریم نه یاریم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برخاست ز فکر دو جهان خاطر قاسمواعظ، بنشین، ما سر افسانه نداریم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets