اگر بر خاک کویت گرد گردمیقین کز خاک کویت برنگردم

ز بیم هجر و از فکر جداییهمه شب تا سحر با آه و دردم

نشاید عشق پنهان داشت از خلقگواهی میدهد رخسار زردم

ز صهبای فنا جانم شود مستاگر صحرای هستی در نوردم

ره عاشق بجز راه فنا نیستازین هیبت نمی شاید زدن دم

صفت هایت صفت های خداییستچه جای قصه حوا و آدم؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دو عالم باخت قاسم در زمانیازین معنی همی خوانند رندم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love