من از سودای جانان نیم مستمبده، ساقی، می گلگون بدستم

مرا جام آر، از آن خم دل افروزکه من این شیشها درهم شکستم

خطایی ناید از من، یا رب، آمیندر آن عهدی که من با دوست بستم

بهر حالی دلم با اوست دایماگر خود مؤمنم گر بت پرستم

اگر جویای آن یاری بتحقیقبجه از جو، که من از جوی جستم

چو چشمش فتنه ای انگیخت ناگاههنوز اندر میان قرقشستم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زناگه آتشی افروخت جانانچو قاسم در میان مجمرستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love