لب مگز، عشوه مده باز، که ما مستانیمگرچه مستیم ولی فن ترا می دانیم

چند گویی: ز کجا و چه نامی؟ برگوبسر خواجه که ما نادره دورانیم

بی تو ماندیم، بتلخی همه ایام گذشتما درین قصه عجب مانده و چون میمانیم؟

هرچه باشد برود، عشق بماند جاویدما و این عشق دل افروز که جان در جانیم

عشق مست آمد و در خانه ما آتش زدبس عجب نبود ااگر بی سر و بی سامانیم

با در دوزخ سوزان بتوان زیست مدامبی تو فردوس برین را بجوی نستانیم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زنگ تقلید همه از دل قاسم برخاستچون که در دایره نایره عرفانیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love